ابن مُشَیِّع در سوگ امام رضا علیه‌السّلام سروده است:

يا بُقْعَةُ ماتَ بِهَا سَيِّدِي

ما مِثْلُهُ فِي النّاسِ مِنْ سَيِّدٍ

ماتَ الْهُدي مِنْ بَعْدِهِ وَ النَّدي

وَ شَمَّرَ الْمَوْتُ بِهِ يَقْتَدِيْ

لا زالَ غَيْثُ اللهِ يا قَبْرَهُ

عَلَيْكَ مِنْهُ رائِحاً مُغْتَدِي

كانَ لَنا غَيْثاً بِهِ نَرْتَوِي

وَ كانَ كَالنَّجْمِ بِهِ نَهْتَدِي

ای بارگاهی که بزرگی در او دفن شده و مانند او در میان مردم جهان نبوده است.

آنکه پس از او هدایت و بخشش و فضل و خیر به کلی رخت بربست و مرگ در بردن این صفات از میان آفریدگان دامن به کمر زد و به او اقتدا کرد.

ای مدفن شریف، پیوسته ریزش باران رحمت الهی در هر صبح و در هر شامگاه بر تو باد.

او برای ما مردم، باران رحمتی بود که از وجودش سیراب می‌شدیم، همچون ستاره‌ی درخشانی بود که از نورش همیشه راه می‌یافتیم.

دیده شده از کتاب امام رضا ازولادت تا شهادت(در کتاب عیون الرضا علیه‌السلام در قالب گفت و گو با شیخ صدوق رحمةالله‌علیه) صص86ـ87

معاویه لعنةالله‌علیه که از سال چهلم هجرت، تمام کشور اسلامی را تحت حکومت خود در آورد، کم کم به این فکر افتاد که پسرش یزید علیه‌العنة را ولیعهد خود قرار دهد و به این منظور، در حیات خود از مردم برای جانشینی وی بیعت گرفت.

اما وجود امام حسن علیه‌السلام مانع بزرگی در این راه بود. معاویه علیه‌العنة به روشنی درمی‌یافت که وجود امام مجتبی علیه‌السلام و پیمان صلح بین ایشان، طرح ولیعهدی یزید لعنةالله‌علیه را با مانع بزرگی رو به رو می‌سازد، زیرا در متن پیمان صلح، تصریح شده بود که معاویه علیه‌العنة تا زنده است حکومت می‌کند و حق تعیین جانشین ندارد، و پس از مرگ وی، خلافت به حسن بن علی علیه‌السلام منتقل می‎شود. ابن عبد البرّ (دانشمند و رجال نویس نامدار جهان تسنن) می‌نویسد: در این امر در میان دانشمندان اختلاف نیست که حسن بن علی علیه‌السلام خلافت را فقط در مدت حیات معاویه به وی واگذار نمود و شرط کرد که پس از معاویه، خلافت از آنِ او باشد و صلح نامه بر این اساس منعقد شد.

ادامه »

 طبق آیه 152 سوره نساء، بین رسولان خدا فرقی وجود ندارد؛ پس چرا ما محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله را برتر از دیگر رسولان می‌دانیم؟

در قرآن دو نکته زیر بیان شده است:
1. بین انبیاء فرق بگذارید: «الُّذینَ آمَنُوا بِااللهِ وَ لَم یُفَرَّقُوا بَینَ أَحَدٍ مِنهُم»؛ «و کسانی که به خدا و پیامبرانش ایمان آورده و میان هیچ کدام از آنان فرقی نگذاشته‌اند…».
2. برخی انبیا بر برخی دیگر رجحان و فضیلت دارند؛ «تلک الرُّسُلُ فَضّلنا بعضَهُم عَلی بعضٍ مِنهُم مَن کَلَّمَ اللهُ وَ رَفَعَ بَعضُهُم دَرَجاتٍ…»؛ «برخی از آنان پیامبران را بر برخی دیگر برتری بخشیدیم. از آنان، کسی بود که خدا با او سخن گفت و درجات بعضی از آنان را بالا برد…».
از جمع این آیات استفاده می‌شود که موضوع اول در این جهت است که همه فرستاده خدا و از سوی او هستند و بر همگی خداپرستان لازم است که در اعتقاد به حقانیت پیامبران، تفاوت قائل نشوند و این گونه نباشد که به برخی ایمان بیاورند و به برخی ایمان نیاورند؛ ولی موضوع دوم، درباره مقایسه پیامبران با یکدیگر است.

ادامه »

وصيت نامه‌ايي كه نانوشته ماند!

در روز پنج شنبه (چهار روز پیش از ارتحال پیامبراسلام صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) در حالی که در بستر بیماری بود، فرمود:«قلم و کاغذی بیاورید تا چیزی بنویسم که بعد از آن گمراه نشوید.» یکی از حاضران گفت: درد بر او غللبه کرده و هذیان می‌گوید]![، قرآن نزد ماست، همان برای ما کافی است. در میان حاضران اختلاف شد، برخی، سخن او و برخی دیگر سخن پیامبر را تأیید کردند، و سروصدا بلند شد. در این هنگام به پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله گفتند: خواسته‌ات را بر‌آوریم؟ فرمود:«آیا بعد از آنچه انجام شد؟، مرا به حال خود واگذارید، حالت]درد و رنج[ی که من دارم از آنچه شما مرا بدان می‌خوانید]و نسبت می‌دهید[بهتر است، از نزد من بیرون روید.»

آنچه در بالا آمد، خلاصه‌ی رخدادی است که سیره نویسان و محدثان آن را ضمن حوادث روز های آخر عمر پیامبراسلام صلی‌الله‌علیه‌و‌آله نقل کرده‌اند.

ادامه »

آیا میتوان گفت که محمد صلی‌الله‌علیه‌و‌آله خاتم النبیین است؛ نه خاتم المرسلین؟

نبی، اعم از رسول است و انبیا دو قسم‌اند؛ انبیای مرسل و انبیای غیر مرسل؛ پس وقتی بعد از حضرت رسول، نبیّ‌ای نیاید، حتماً رسولی هم نخواهد آمد. توضیح بیشتر، در مفهوم نبی و رسول نهفته است. این دو واژه، هرچند از نظر مفهمومی متبتاینند، اما از لحاظ مصداقی، بین آنها عموم و خصوص مطلق  برقرار است؛ یعنی هر رسولی، نبی هم هست؛ ولی چنین نیست که همه انبیاء رسول نیز باشند. بر این اساس، این سخن که پس از پیامبر اسلام، هیچ نبیّ‌ای نخواهد آمد، شامل رسول نیز می‌شود و لذا لازمه‌ی ختم نبوّت، ختم رسالت می‌باشد؛ چون نفی عام، مستلزم خاص است.

دیده شده از کتاب پرسش‌ها وپاسخ‌های دانشجویی(پیامبر اعظم، سیره و تاریخ) صص138ـ139.